Skala trudności szlaków

Trudno jest ocenić trudność szlaku. Przeważnie jest to wrażenie subiektywne. Aby jednak ułatwić planowanie wycieczek po Pirenejach zamieszczam taką klasyfikację.

Na stopień trudności wpływają takie czynniki jak długość trasy, rodzaj ścieżki, orientacja w terenie, odcinki w skale, śniegu, lodzie, nachylenie, możliwość zejścia w razie załamanie pogody. Poniżej zamieszczam tabelkę, w której podzieliłem szlaki na sześć stopni trudności: od T1 do T6.

 

Stopień Opis Wymagania
T1
trasa wycieczkowa
Szlak turystyczny przeważnie dobrze oznakowany. Trasa płaska lub lekko nachylona. Buty sportowe wystarczające, orientacja nie stanowi problemu nawet bez mapy.
T2
trasa górska
Szlak z raczej wyraźną ścieżką. Mogą występować bardziej strome odcinki. Buty trekingowe zalecane. Podstawowa umiejętności orientacji w terenie.
T3
trudniejsza trasa górska
Szlak nie zawsze widoczny. Czasem pomoc rąk wymagana. Mogą występować odcinki eksponowany lub z ubezpieczeniami (łańcuchy, liny). Możliwe odcinki z możliwością utraty równowagi. Możliwe piargi i przejścia po rumowiskach skalnych. Buty górskie wymagane, średnia umiejętność orientacji w terenie, doświadczenie w górskich wędrówkach.
T4
trasa wysokogórska (alpejska)
Łatwo zgubić szlak. Korzystanie z pomocy rąk często konieczne dla postępu wędrówki. Odcinki z dużą ekspozycją. Trawersy po stokach trawiastych, z mieszaną skałą. Możliwe łatwe odcinki po lodowcu. W przypadku załamania pogody trudny szybki powrót czy znalezienie kryjówki. Buty górskie z twardszą podeszwą (B,C). Obycie z dużą ekspozycją. Zdolność oceny podłoża i warunków pogodowych
T5
wymagająca trasa wysokogórska (alpejska)
Częste odcinki bez ścieżki. Łatwe odcinki wspinaczkowe i z ekspozycją. Trawersy po zboczach skalistych. Odcinki po firnie i lodowcu. Dobra ocena bezpieczeństwa w poruszaniu się w trudnym terenie, bardzo dobra zdolność orientacji, obycie w używaniu raków, czekana i liny (asekuracja). Doświadczenie w wysokich górach.
T6
trudna trasa wysokogórska (alpejska)
Odcinki wspinaczkowe do II stopnia (PD). Niebezpieczne trawersy po kruchym skalistym podłożu. Duża ekspozycja. Przejścia po lodowcach z ryzykiem upadku. Doskonała zdolność orientacji. Doświadczenie wysokogórskie, znajomość podstawowych technik alpinistycznych.

 

Odcinki wspinaczkowe i po lodowcu:

Stopień Skała Śnieg/Lodowiec
F Raczej strome podejście niż wspinaczka, duże bloki skalne, okazjonalna pomoc rąk Firn, łatwe przejścia, nachylenie do 20°, brak szczelin
PD łatwa wspinaczka skalna, wąskie granie, Zbocza niezbyt strome, fragmenty do 40°, możliwe szczeliny
AD Konieczna asekuracja, długie, eksponowane, dość trudne fragmenty wspinaczkowe Stoki lodowo-śnieżne długie zwykle przekraczające nachylenie 50°, miejscami konieczna asekuracja z miejsca, dużo szczelin, mała szczelina brzeżna
D Wspinaczka bardzo trudna. Konieczne doświadczenie i sprawność w asekuracji. Długie fragmenty wspinaczkowe wymagające zakładania stanowisk. Bardzo strome zbocza, w większości miejsc konieczna asekuracja ze stanowiska, dużo szczelin, duża szczelina brzeżna
TD Ciągła konieczność zakładania stanowisk. Długa, wymagająca wspinaczka o bardzo wysokich trudnościach Długie strome zbocza, ciągła asekuracja ze stanowiska.
ED Ekstremalnie trudna i długa wspinaczka w ścianie, konieczny ogromny wysiłek i skupienie Bardzo strome i pionowe miejsca, wspinaczka lodowa.
EX Ekstremalnie stroma, częściowo przewieszona wspinaczka w ścianie. Ekstremalna wspinaczka lodowa